woensdag 24 augustus 2016

AI WEIWEI EN HET SPROOKJE VAN DE OLYMPISCHE SPELEN

Ai Weiwei gefotografeerd door Ai Weiwei (overgenomen uit het boekje 'Ai Weiwei speaks' van Hans Ulrich Obrist, Penguin Books 2011

De Chinese kunstenaar Ai Weiwei is een idealistische, moedige, misschien soms te overmoedige durfal. In China weet je nooit wat de regering doet. Het is geen rechtsstaat zoals Nederland. Als ze je willen pakken, bedenken ze de gekste redenen. Ai Weiwei kan daarover meepraten. Vanwege zijn kritiek op de Chinese regering werd hij in 2011 dan toch opgepakt voor belastingontduiking, een truc die ook Poetin gebruikt om zijn kritici uit te schakelen. Weiwei zat 3 maanden vast en kreeg daarna huisarrest. Zijn advocaat verdween van de aardbodem. In 2015 kreeg hij zijn paspoort terug. Sindsdien kan hij reizen. Van zijn gevangenschap heeft hij ondertussen een realistisch kunstwerk gemaakt. 

Misschien vergis ik me, maar sindsdien is het een stuk stiller geworden rond Ai Weiwei. Ik denk niet dat zijn geest gebroken is, daarvoor is hij te sterk, maar hij is wel voorzichtiger geworden. Hij beseft nu meer dan ooit wat voor gevolgen zijn openlijke kritiek op de Chinese regering kan hebben, niet alleen voor hemzelf maar ook voor zijn naaste verwanten en zijn vrienden. De Chinese regering kent op dat punt geen genade.

Het Nationale Stadion in Beijing (Peking) mede ontworpen door Ai Weiwei

Het keerpunt zijn de Olympische Spelen van 2008 geweest. Voor die tijd was veel mogelijk.Het was de tijd van de openheid en ontspanning. Ai Weiwei mocht zelfs ondanks zijn kunstzinnige kritiek en provocaties het nationaal stadion van Beijing (Peking) mee ontwerpen, het bekende Vogelnest. Achteraf bezien was die tijd voor Weiwei misschien wel zijn hoogtepunt van internationale roem, bekendheid en zijn creatieve vrijheid.

Tijdens zijn gevangenschap werd Ai Weiwei dag en nacht bewaakt  door 2 bewakers zoals hier tijdens het douchen. Van deze ervaring heeft Weiwei een realistisch kunstwerk gemakt getiteld S.A.C.R.E.

Al aan het einde van het Chinese Olympische jaar besefte Weiwei dat het na de Olympische Spelen gedaan was met de vrijheid in zijn land. In het boekje ‘Ai Weiwei speaks’ (Penguin Books 2011) met interviews van Hans Ulrich Obrist, een Duitse curator en vroege fan van hem, stelt Weiwei zelf vast dat het stadion een soort eindpunt is van de hoge verwachtingen uit die tijd: 

“I think it’s a stadium for a grand sporting event. We first participated in the design process hoping the Olympics could stimulate reform in China, that it would allow China to really join the same conversation, the same value system as the rest of the world. But what happened in the Olympics made us realize that it wasn’t only different from what we first imagined but that it was even a set back, because China became like a police state during the Olympics. Beijing citizens’ activities were under severe restriction.” (blz.33)

In gevangenschap werd Ai Weiwei zelfs tijdens zijn slaap bewaakt zoals we hier zien op een foto van zijn kunstwerk S.A.C.R.E.D. dat hij gemaakt heeft op basis van zijn ervaringen in de gevangenis.

We zijn nu 8 jaar verder en moeten dus vaststellen dat de sombere vaststellingen van Weiwei realiteit zijn geworden. Hijzelf was een van de eersten die er onder geleden heeft. Dank zij zijn  internationale bekendheid heeft hij vermoedelijk wel nog iets meer bewegingsvrijheid dan zijn minder bekende landgenoten. Dat sinds die tijd de teugels steeds strakker worden aangehaald door de Chinese regering hoorde ik ook van een jonge Chinese vrouw die na een aantal jaren van verblijf in het buitenland, een bezoek bracht aan haar geboortestreek. Zij bevestigde dat de mensen weer bang zijn om openlijk te praten. 

De Chinese dictatuur is terug. De vrije markt geldt niet voor individuele meningen en uitingen. Je kunt je trouwens ook afvragen in hoeverre die voor de economie geldt. Ik denk dat ook daar een rode grens is. Chinezen weten tot hoever ze kunnen gaan, buitenlanders hebben daar waarschijnlijk nauwelijks zicht op. Ik zou in ieder geval niet graag investeren in China, want je weet nooit wat de regering van plan is en rechtszekerheid bestaat er zowiezo niet.

Zelfs op de WC werd Weiwei tijdens zijn gevangenschap bewaakt. Een sterk beeld dat voor de Chinese Overheid privacy geen mensenrecht is.

Wat het nut van Olympische Spelen ook moge zijn, de ontwikkelingen in China (en Rusland) laten zien dat ze niet bijdragen aan de totstandkoming van een meer open en pluriforme samenleving. Eerder het tegendeel. Die verwachtingen worden voorafgaand aan de Spelen wel gewekt om daarna des te harder de kop ingedrukt te worden. De Olympische Spelen zijn een sprookje voor sporters en sportliefhebbers en voor de media een mooie gelegenheid om veel geld te verdienen, al dan niet via corruptie tot in de hoogste regeringskringen en Olympische instellingen.

maandag 22 augustus 2016

BRUSSELS MULTICULTURAL METRO 8

Brussels, 11 maart 2009


Brussels, 1 februari 2010


Brussels, 12 februari 2010


Brussels, 12 februari 2010


Brussels, 16 februari 2010

donderdag 18 augustus 2016

COSTA RICA DAGBOEK 1977-1979, DEEL 44: SATURNINO IN DE GEVANGENIS

Onder begeleiding van en politieman werd Saturnino naar zijn bezoek gebracht, 10 april 1979

Het verhaal is zo oud als de mensheid. In dit geval geen Kaïn en Abel maar indianen en blanken. De indianen wonen in een sinds kort toegewezen reservaat in het zuiden van Costa Rica. Een stuk oerwoud in het zuiden van het land. De grens met Panama is niet ver weg. Op kaal gebrande plekken in het woud planten ze koffie, bananen, bonen en suikerriet. Voornamelijk voor eigen consumptie. Wat over schiet, wordt verkocht aan de blanken in het dichtst bij stadje.

Overleg op het politiekantoor van Buenos Aires. Rechts praat Joaquin Zuniga met de dienstdoende politieman. Links de vriend van Joaquin.

Daar begint  het gedonder. De blanken betalen te weinig omdat ze weten dat de indianen bij gebrek aan vervoer toch nergens anders kunnen verkopen. Erger is de jacht op de grond van de indianen in het reservaat. Het is bij wet verboden om die grond te verkopen maar wie handhaaft de wet in deze uithoek van het land? Om grond in handen te krijgen van de indianen is alles geoorloofd. De meest beproefde methode is nog altijd indianen dronken voeren en ze dan wat geld in de handen proppen en een papier laten tekenen.

De dienstdoende politieman

Maar er zijn  meer methodes zoals het vals beschuldigen van veediefstal van een indiaan. Dat overkwam Saturnino. Als vakbondsman van zijn dorp in het reservaat Ujarras verzet hij zich tegen de blanke praktijken. Hij klaagt met hulp van de Christelijke boerenbond de blanken aan en maant zijn dorpsgenoten voorzichtiger te zijn.

De plaatselijke telefoondienst waar Joaquin de advocaat van zijn bond kon bellen.

Joaquin Zuniga, algemeen secretaris van de boerenbond vertrok meteen naar Buenos Aires, een stadje dat grenst aan het reservaat, toen hij hoorde dat Saturnino er in het gevang zat. Onderweg pikte hij zijn vriend en tevens voorzitter van een coöperatie van kleine koffieboeren op. Bij aankomst in het stadje gingen ze eerst naar het plaatselijke politiekantoor met het verzoek om met Saturnino te mogen spreken.

Overleg in de gevangenis over de opgestelde verklaring, van links naar rechts: Joaquin Zuniga, Saturnino, de vrouw van Saturnino en zijn dochter.

Dat werd toegestaan. Na diens getuigenis belde Joaquin naar de advocaat van de boerenbond en vroeg hem een verklaring met verzoek tot in vrijheid stelling op te stellen. De bedoeling was om Saturnino nog die dag uit de gevangenis te krijgen zodat hij de volgende dag, Goede Vrijdag een belangrijke feestdag voor zijn dorp, thuis zou kunnen vieren.

Joaquin werkt aan de verklaring van de advocaat.


Terwijl de advocaat zijn werk deed, werden de vrouw en een dochter van Saturnino opgehaald door Joaquin. Ze kregen toestemming hun man en vader te bezoeken in de gevangenis. Het verzoekschrift werd ondertussen gedicteerd, opgeschreven en ingediend bij de politie van Buenos Aires. Het lukte niet meer om Saturnino nog die dag vrij te krijgen. Jammer. De volgende dag dan toch. Voor Joaquin en zijn vriend zat het erop. 

Saturnino moet nog en nacht slapen in zijn cel.


dinsdag 16 augustus 2016

DUTCHLAND 57: DEN HAAG

Rood accent bij een Lüpertz, gemeentemuseum den Haag, 2009


Mijn vriend Willem in het Gemeente museum Den Haag, 2009


Gesprek van museumbezoekers, Gemeentemuseum Den Haag, 2009


Portret van achteren, Gemeentemuseum Den Haag, 2009


Jongens bij tramhalte, Den Haag 2009


Mondriaan's Victory Boogie Boogie in het Gemeentemuseum den Haag, 2009


4 Vazen, Gemeentemuseum Den Haag 2009


Heer tussen 6 Dames, Gemeentemuseum den Haag 2009