maandag 26 juni 2017

CHAOTISCH BRUSSEL 2

Floeps, daar komt iets piepen, 7 juli 2008


Bij het Centraal Station, 15 juni 2008


De rode jas, Bozar, 15 juni 2008


Entree Bozar, 15 juni 2008


Schaarbeek in vanaf de Van Praetbrug, 21 februari 2008


Station Luxemburg aan het Luxemburg plein met daarachter het Europees Parlement,
20 juli 2008


Total station aan de Belliard, 20 juli 2008



Zicht vanaf het Jean Rey plein, 20 juli 2008


Flip & Flupke bij Parking Michiels, 20 juli 2008


Bij het Koningsplein, 20 juli 2008

vrijdag 23 juni 2017

HET VALT NIET MEE VOOR PECHTOLD

Hoewel het niet meevalt voor Pechtold is de sfeer bij de kabinetsformatie
sinds de komst van Segers van de Christen Unie aanmerkelijk verbeterd.
(Van links vooraan met de klok mee:  Pechtold, Segers, Rutte en Buma)
Met dank aan de Nederlandse genre schilder jan Steen.

Eigenlijk hebben de SP met Emile Roemer, de PvdA met Asscher en GL met Jesse Klaver, Pechtold in de armen van Segers van de Christen Unie gedreven. De SP wil persé niet met de VVD in een kabinet. Nederland zou namelijk al veel te liberaal zijn en daar kan de SP niet tegen. De PvdA moet zijn wonden likken na de verpletterende nederlaag van 9 zetels en GL getuigt liever dan dat het meebestuurt.

Pechtold wou de CU eigenlijk ook liever uitsluiten omdat Nederland al Christelijk genoeg is, misschien nog wel té Christelijk. Het moet in deze tijd van vooruitgang niet gekker worden, zo vindt hij. Maar ja, gedwongen door de andere partijen moet hij nu als leider van de meest liberale partij van Nederland, toch met Segers van de CU gaan praten over een nieuw kabinet. Pechtold zal zich voelen als een duivel in een wijwatervat. 

Terwijl Pechtold gelooft in de absolute soevereiniteit van het individu en dus aan niemand verantwoording schuldig is behalve aan zichzelf, gelooft Segers dat mensen verantwoording schuldig zijn aan een god, een christelijke god wel te verstaan. Een wereld van verschil tussen die twee wat in Nederland gelukkig nog steeds mogelijk is. Ik kan me wel voorstellen dat dit voor Pechtold een gruwel moet zijn zo overtuigd als hij is van zijn vooruitgangsdenken. Voor Segers is Pechtold dan weer meer vloeken in de kerk.

Maar Pechtold staat daar en kan niet anders. Met dank aan Tjeenk Willink en de andere onwillige partijen. Hij wil maar al te graag in de regering. Je kunt hem dat niet kwalijk nemen. Hij wil de vruchten plukken van zijn succesvolle D66 leiderschap. Wie weet kan het straks niet meer. Politiek is grillig, net als de mode en de waan van de dag.

Als vasthoudende debater, hij was een terriër voor Wilders, heeft hij het D66 zetelaantal in de Tweede Kamer van 3 naar 19 opgekrikt. Dat is een zware ministerspost waard. Vandaar dat Pechtold politiek net zo lenig is als de rest. Pechtold wil meedoen, als het moet dan maar als duivel in een wijwatervat.


Gaat hij iets van zijn ideaal van de vrije en autonome mens inleveren aan de godvrezende Segers? Toch maar geen dood naar eigen keuze menu bij levensmoeheid? Wordt hij de linkervleugel van een rechts kabinet met het CDA in het oude vertrouwde midden? Dat zou zo maar kunnen. Het CDA straks weer terug als dé spelmaker in de Nederlandse politiek, desnoods samen met de CU. Christenen, onuitroeibaar zijn ze, in Nederland en de rest van de wereld. Het valt niet mee voor Pechtold. 

donderdag 22 juni 2017

HET KATHOLIEKE SAUSJE VAN DE COLOMBIAANSE ONTVOERDERS VAN BOLT EN FOLLENDER

De priester Camilo Torres Restrepo was zelf afkomstig uit een zeer gegoede
Colombiaanse familie maar besloot na een lange tweestrijd zijn priesterkleed
af te doen en zich aan te sluiten bij het op Cuba georiënteerde guerrillalegertje ELN.

Op de TV werd het Colombiaanse revolutielegertje ELN dat Bolt en Follender ontvoerd zou hebben, weggezet als een FARC met een katholiek sausje. Dat komt waarschijnlijk omdat in de eerste jaren van de ELN de katholieke priester Camilo Torres zich bij hen had aangesloten. Achter dat katholieke sausje zit echter een lange geschiedenis.

De ELN is in 1964 opgericht als een nieuwe loot aan de stam van de Cubaanse revolutie. Als zodanig is er dus weinig katholieks aan de ELN. In 1965 legt Torres zijn priesterkleed af, sluit zich aan bij de ELN en het jaar daarop in februari wordt hij meteen al tijdens zijn eerste actie als revolutionaire strijder dood geschoten. De impact van zijn revolutionaire keuze in de jaren na zijn dood was niettemin erg groot in het katholieke Colombia. In die jaren noemde bijvoorbeeld de sociaal christelijke georiënteerde vakbond CGT hun vormingscentrum naar Camilo Torres.

In de decennia daarna kreeg Camilo Torres vele volgelingen onder priesters en paters in vooral Latijns Amerika. Er ontstond zelfs een "bevrijdingstheologie" die de gebruikelijke katholieke individuele zonde verplaatste naar de collectieve -sociale- zonde. De zonde werd gepolitiseerd. Veel bevrijdingstheologen kwamen langs deze weg uit bij het Marxisme en aanverwante stromingen. 

Er ontstond ook zoiets als de kerk van de armen of ook wel basiskerken genoemd. Op zich allemaal goed bedoelde initiatieven ter bestrijding van het sociale onrecht en ter verheffing van de armen in Latijns Amerika maar net als Camilo Torres liepen al deze initiatieven dood op de politieke werkelijkheid van alledag. Vandaag de dag spelen basiskerk en bevrijdingstheologen geen rol meer in de politiek of de samenleving. Ze zijn ten onder gegaan met de Cubaanse revolutie die in de jaren zestig in een ordinaire Marxistische dictatuur was veranderd. Cuba is ook geen inspiratie meer hoe graag sommige bevrijdingstheologen zoals bijvoorbeeld  de Nicaraguaan Ernesto Cardenal en de Braziliaan Frei Betto dat ook wilden. 

Camilo Torres was verre van een Marxist. Hij kon begrip hebben voor hun ideeën en standpunten maar hij was het zelf niet. Hij dacht ook niet in termen van klassenstrijd zoals velen na hem. Hij dacht in termen van volk, arm volk om precies te zijn en dat het Colombiaanse parlementaire systeem niet de geschikte weg was om veranderingen teweeg te brengen. 

De Karmeliet Irenaeus Rosier in 1972, tijdens een wandeling
in Dekkerswald bij Nijmegen waar hij herstelde van wat je een jarenlange
 roofbouw op zijn lichaam zou kunnen noemen.
Hij is op 75 jarige leeftijd (1918-1994) overleden in Ibagué, Colombia

Een goede informatiebron voor de beweegredenen van Camilo Torres om zich aan te sluiten bij de ELN is het verhaal dat zijn Nederlandse vriend en pater Karmeliet Irenaeus (Frans) Rosier
ons vertelt in zijn boek “Het volk gelooft niet meer in beloften” (uitgeverij Paul Brand, Hilversum 1968)

Torres en Rosier leerden elkaar kennen in de tijd dat ze beiden doceerden aan de Staatsuniversiteit van Bogota en later ook aan de Universiteit de los Andes. Het laatste hoofdstuk van het genoemde boek wijdt Rosier aan zijn vriend Camilo Torres die intussen was omgekomen bij een actie van het ELN. Rosier schetst een genuanceerd beeld van het hoe en waarom Torres besloot zich bij de ELN guerrilla aan te sluiten.

Hieronder enkele fragmenten waarin Rosier het hoe en waarom Camilo Torres betrokken raakte bij de sociale problemen in zijn land. 

“Camilo was een priester bij wie de noden van onze tijd een sterke weerklank vonden. Bezield door zijn liefde voor de medemens en zich scherp bewust van zijn priesterlijke roeping zette hij er zich geheel voor in, om een oplossing te vinden voor deze grote problemen. … “

“Omdat zijn liefde voor de medemens ook christelijk geïnspireerd was, toonde hij zich duidelijk ontzet over het feit dat een samenleving die zich christelijk noemde naar zijn mening geen daadwerkelijke bekommernis liet zien met haar leden, of die nu christelijk waren of niet. Het deed hem pijn te moeten constateren, dat veel van zijn landgenoten slechts in theorie en op papier menselijke rechten hadden, maar zich in werkelijkheid tevreden moesten stellen met een vaak uiterste armoede, die in scherp contrast stond met de overdadige rijkdom van weinigen.”

Hieronder een fragment dat duidelijk maakt hoe Camilo Torres verzeild raakt in de politieke machtsstrijd.

"Ik veronderstel dat je het met me eens bent", vervolgde Camilo, "wanneer ik zeg dat Colombia andere sociale en economische structuren nodig heeft, wil het volk zich werkelijk kunnen emanciperen. Het non-conformisme m.b.t. de bestaande toestanden is algemeen. Dit non-conformisme van de armere bevolking kan zich echter nauwelijks in het parlement laten horen."

"In de loop van de jaren ben ik de vertrouwensman geworden van de verschillende non-conformistische groeperingen. Ik ken hun leiders. Zij doen een beroep op mij om de revolutionaire krachten tot eenheid te brengen. Ik meen op dit dringende verzoek in te moeten gaan; De meerderheid van het volk kan op niemand terugvallen die in hun aller naam hun rechten kan verdedigen. De versnippering van de non-conformistische krachten leidt tot niets. Ik persoonlijk heb geen politieke ambities."

In deze laatste zin ligt het hele drama van Camilo Torres besloten. Hij had geen enkele politieke ambitie maar door zijn keuze voor wat hij "non-conformistische groepen" noemt, kwam hij onverbiddelijk terecht in de politiek. Maar politiek is moeilijker dan je in je idealisme vermag te denken. De meeste non-conformistische politieke leiders lieten hem dan ook in de steek toen het te moeilijk werd. 

Volgens Rosier werd Torres langzaam maar zeker de eenzaamheid in gedreven. 

"Toen hij stierf, had men hem zijn goede naam ontnomen, hem de uitoefening van zijn priesterschap verboden en hem een doodlopende straat in gedreven. In naam van wie? De pers schreef dat hij zijn dood zelf gewild en geprovoceerd had. Dit geloof ik niet. Is hij wellicht slechts het slachtoffer geworden van een fataal spel van misverstanden?" 

woensdag 21 juni 2017

KLAVERJESSEN IS OVER


Ik had niet gedacht dat GL onder Jesse Klaver weer terug zou kruipen in zijn oppositierol. Ik had JK hoger ingeschat, als iemand wiens handen jeuken om ze vuil te maken aan de wereld zodat er wat gebeurt tegen het wetenschappelijk voorspelde onheil van klimaat, milieu en andere ellende. Politiek is net als het leven zelf, keuzes maken en niet bang zijn wat verkeerd te doen.

Maar het is anders gelopen. Jesse heft met zijn schriftgeleerde makkers, zich juridisch ingedekt rond de kwestie van de vluchtelingen. Ze sterven in de Middellandse zee of onderweg, ze worden financieel uitgebuit door smokkelaars, ze hopen in Europa veiligheid of geluk te vinden enz. maar Jesse duikt weg in een debat over de status van de vluchteling als een individu dat recht heeft om asyl aan te vragen in Nederland.

Hoezo Nederland? Vluchtelingen willen naar Europa en dan vooral het voormalige West Europa. Nederland met zijn 18 miljoen inwoners maakt 4% uit van Europa en ongeveer 8% van het voormalige West Europa. Jesse heeft onderhandeld over de marginale invloed van Nederland op het Europese vluchtelingen beleid en die invloed moet hij dan ook nog delen met zijn onderhandelingspartners CDA, D66 en VVD. Nou en?


Om zelfs maar de geringste invloed te kunnen uitoefenen op het vluchtelingen beleid is Jesse gevlucht in juridische haarkloverij over de status van de vluchteling. Hoeveel vluchtelingen zullen hem daar dankbaar voor zijn? Nu ja goed, hij heeft een beginsel hoog gehouden en dat moet je ook niet onderschatten. Zuivere beginselvastheid is ook wat waard, vooral als je wilt getuigen in plaats van besturen. Misschien is dat het wat Jesse wil? Maar of de vluchtelingen daarmee geholpen zijn? Ik vraag het me af.

dinsdag 20 juni 2017

CHILI DAGBOEK 37, SANTIAGO

Katholieke Dramatiek, Iglesia San Francisco, Santiago 11 dec 2014


Santaigo, 11 dec.2014


Dankspende des Deutschen Volkes 1951, Santiago, 11 dec. 2014


Graffitti, Santiago 11 dec. 2014


TweedeHandse Boekenwinkel, Santaigo, 11 dec.2014


Ruben Daria, Santaigo, 11 dec. 2014


De Fotograaf, Santaigo, 11 dec. 2014


Sexo, Dios y TV, Santiago 11 dec. 2014

maandag 19 juni 2017

TRUMP'S CUBABELEID

Generalissimo Raul Castro is de jongere broer van Fidel Castro die het land vanaf
de revolutie in 1959 tot en met zijn terugtreden in 2006, d.w.z. 47 jaar lang,
met ijzeren hand bestuurde.
De verwachting was dat zijn broer Raul als president van het eiland
met een pragmatische aanpak de teugels wat zou laten vieren.
Dat blijkt niet het geval. Ook hij 
regeert met ijzeren hand,
waarschijnlijk tot zijn dood.

Is het wel zo gek dat Trump met aangepaste beleid zijn pijlen richt op het Cubaanse leger dat buitensporig veel verdiend aan het toerisme op het eiland? Zelden of nooit las je ergens dat juist het Cubaanse leger de allergrootste verdiener is aan het toerisme op het eiland. Toch is dat zo. Het leger is eigenaar van hotels, restaurants en andere winstgevende bedrijven zoals rum en sigaren industrie.


"Indeed, Americans flocking to Cuba in years ahead will likely be shoring up the Cuban military’s bottom line. Today, senior FAR officers are in charge of sugar production, tourism, import-export, information technology and communications, civil aviation and cigar production. It is estimated that at least 60 percent of Cuba’s economy and 40 percent of foreign exchange revenues are in the hands of the military and that 20 percent of workers are employed by the FAR’s holding company, GAESA. Tourists sipping a mojito at Varadero beach, flying by commuter to lush resorts in the Cuban keys, visiting historic attractions, enjoying the cuisine at a five-star hotel or lighting up a Cohiba after one of those meals are unconsciously contributing to the coffers of the Fuerzas Armadas Revolucionarias and the communist government to the tune of several billion dollars a year. Some of this hard-currency infusion has fed corruption within the FAR. Nonetheless, when the U.S. embargo is eventually lifted, American companies interested in investing in Cuba will need to partner with enterprises under the control of the Cuban military. It follows, therefore, that the U.S. government will need to broadly engage with the FAR on economic and trade as well as political and military matters. Former CIA Cuba analyst Brian Latell believes the pragmatic-oriented FAR will be easier to deal with than the old-guard civilian leaders."
(Politico Magazine James Bruno, How Obama's Cuba deal is strengthening its military, March 17, 2015)

Meer toerisme op Cuba betekent dus ook meer geld voor het leger. Daarom alleen al zal de huidige president en voormalig generaal Raul Castro nooit de macht uit handen geven langs de weg van vrije verkiezingen.  Dat betekent immers uiteindelijk verlies van inkomsten voor het leger. Inkomsten waar geen belastingbetaler, parlement of regering aan te pas komen. 

Straatbeeld uit Havanna in 2008. Op de achtergrond een van de vele ruïnes die de stad nogal eens
de aanblik geeft van een gebombardeerde stad.
Het Cubaans 
socialisme is in al die jaren niet in staat geweest om de Cubanen
van fatsoenlijke woningen te voorzien, zelfs niet in fatsoenlijk onderhoud.
De gehele economie,van landbouw tot industrie, is nooit tot ontwikkeling gekomen.
Cuba is daarmee een van de armste landen van Latijns Amerika.

In een democratie zijn het de belasting betalende burgers die via de door hen gekozen regering en het parlement beslissen over de inkomsten van het leger. Legers in democratische landen zijn afhankelijk van de gekozen regering. Legers in dictatoriale landen als Cuba hebben hun eigen inkomsten bronnen. Reken maar dat ex-generaal Castro erover waakt dat dit nooit zal veranderen.

Met zijn aangekondigde nieuwe Cuba beleid vestigt Trump de aandacht van dit zwaar onderschatte probleem waar tot nu toe elke poging tot democratisering van Cuba -hoe gering ook - op stuk is gelopen. Zo lang het leger een gesloten blok blijft, zal het zo goed als onmogelijk zijn om zelfs maar een begin van democratisering op Cuba tot stand te brengen.

Of Trump's nieuwe beleid er in zal slagen om met zijn aangekondigde toeristische beperkingen het leger in zijn inkomsten ook daadwerkelijk te treffen, valt nog te bezien. Ik ben bang dat het haast onmogelijk is. De greep van het Cubaanse leger op alle onderdelen van het burgerbestaan in Cuba is daarvoor te groot. De burgers die een beetje profiteerden van de politieke opening van Obama, zijn intussen de grote verliezers.

Lees ook: Cuba Tips, Wie hebben er baat bij beleid Trump?

vrijdag 16 juni 2017

VLAAMS DORP IN BEELD 2

Drie huizen, 6 december 2008


Huur mij, 6 december 2008


Volle Maan boven de Maldersesteenweg, 11 januari 2009


Het gele huis in de Stuikberg, 1 februari 2009


Stoere Brabander, 2 februari 2009


Besneeuwde Maldersesteenweg, 2 februari 2009


Voor de kou niet bang, 2 februari 2009


Rond punt aan begin Stuikberg, 9 april 2009